Hoofdzaken en bijzaken
calendar
zaterdag, 23 maart 2013
by elise haarman

In Japan hebben ze dé verklaring gevonden waarom mensen op feestjes zoveel met hun hoofd bewegen wanneer ze in gesprek zijn. Doen ze dat dan? Jazeker, beduidend meer dan tijdens het kletsen thuis of op het werk. Al dat geknik en gedraai dient om de informatiestroom te resetten, het overschot aan prikkels weg te filteren en zich zo beter te kunnen focussen op het gesprek. Althans, bij Japanners.

Nu weet ik niet of Japanse feestjes er heel anders aan toe gaan dan de onze, maar deze verklaring lijkt mij toch wat vergezocht. Een kleine zelfanalyse tijdens een avondje stappen biedt simpelere antwoorden.

Wanneer ik op zaterdagavond met mijn volleybalteam in de kroeg sta, mogen we graag nog even de wedstrijd evalueren, lees: elkaars wanprestaties aanstippen. Uiteraard niet recht in het gezicht van het lijdend voorwerp, dan is de lol er gauw van af.

Zoals vaker voorkomt in gesprekken is ook bij ons nu eens de één, dan weer de ander aan het woord.
Een statisch kopstuk is daarbij simpelweg niet praktisch. Wanneer er veel omgevingsruis is, plus een reëel risico op afluisteraars, doe je er goed aan je oor zo dicht mogelijk bij de mond van je gesprekspartner te luister te leggen. En vice versa wanneer je zelf het stokje van de spreker overneemt.


Afgelopen zaterdagavond word ik me tijdens een gesprek met teamgenootje M. ineens bewust van al mijn koppige bewegingen. Op het moment dat M. en ik tot de kern van die ene verloren set komen, meldt zich in ons geroddel een derde kandidate, uitgerekend Het Onderwerp Van Gesprek. We vallen pijnlijk stil en staren allebei in een reflex naar onze voeten, om vervolgens op het plafond naarstig op zoek te gaan naar een veilig alternatief. “Biertje?”, klinkt het ineens als een geschenk uit de hemel van rechts. We knikken driftig van ja, proosten gebroederlijk op de punten en zetten het glas aan de lippen, uiteraard niet voordat we ons hoofd lichtjes naar achteren hebben gebogen.

Intussen zijn we gedrieën moeiteloos overgeschakeld op een ander roddelslachtoffer, die zich na haar dusdanig slechte spel blijkbaar überhaupt niet in de stad durft te vertonen. Dat scheelt, kunnen we tenminste een beetje achterover leunen en op normaal volume verdergaan. Totdat we ontdekken dat haar vriendje een halve meter verderop staat. Dan toch maar weer de koppen bij elkaar.

Nu brengt zo’n driehoeksgesprek van nature al veel extra hoofdbewegingen met zich mee. Tel daarbij op de extra verticale belasting doordat nummer drie de dwerg van het volleybalteam betreft met haar één meter zeventig, en bovendien behept is met een partiële auditieve beperking waardoor alleen haar linkeroor dienst doet. Dat weet ik, maar ik vergeet altijd of het háár linker oor is, of ‘voor de kijkers thuis’ links. Als je dan over de gave beschikt steevast in haar verkeerde oor te beginnen te tetteren, kun je al je hoofdbewegingen nog eens vermenigvuldigen met twee.

Kortom, verklaringen zat voor het vele hoofdbewegen op feestjes. Maar de volgende keer waag ik me misschien beter aan een dansje, beter voor je nek én je reputatie. En dat laatste, daar gaat het tenslotte om.

Nu.nl Japanse onderzoekers verklaren 'feestjesprobleem'.

 

Terug naar overzicht...